Als reactie op de vorige post stelde Tim Molendijk terecht dat het prachtig is om het belang van een persoonlijke ‘social media strategie’ te benadrukken, maar dat dat toch nog steeds erg abstract blijft.

Daarom hierbij een poging om daar invulling aan te geven. Daarbij ben ik uitgegaan van mijn eigen aanpak. Niet dat die nu de ‘ golden rule’ is dan wel moet zijn, maar simpel omdat ik daar zeker iets over kan zeggen. Nu klinkt een ‘strategie’ wel als erg planmatig en van te voren bedacht, dat was het maar voor een deel. Het vormde zich eigenlijk meer gaandeweg. Voor de hardcore gebruiker zal dit wellicht volkomen gesneden koek zijn. Zelf merk ik ook dat ik er vaak snel overheen ga om te kunnen praten over de netwerkeconomie, connectivity, social innovation. Echter zoals Tim terecht aangeeft stokt het bij heel veel (nieuwe) gebruikers juist in het begin. Volgens mij ook een van de oorzaken waarom de adoptie van social media binnen bedrijven nog beperkt is.

Om te beginnen stelde ik mezelf de vraag hoe online sociale netwerken zouden kunnen bijdragen aan mijn strategie. Maar wat was mijn strategie eigenlijk? Of in drie deelvragen geformuleerd: Wat is mijn professie? Wat wil ik bereiken? Met wie wil ik dat doen? Nu is het voor professionals in kennisintensieve en/of creatieve bedrijven vaak nog helemaal niet zo makkelijk om hun strategie te benoemen. Wat is nu je vak? Wat doe je precies en wie heeft daar profijt van? Tijdenlang hakkelde ik me regelmatig op familiefeestjes met vage teksten langs vragen naar wat ik nu eigenlijk zo de hele dag deed. Maar om te beginnen met mijn professie. Begin 2008 omschreef ik die voor mezelf als volgt: ‘Ik wil me richten op de impact van digitalisering op organisaties en leiderschap.’ Dat kon beter: ‘Ik wil kennisintensieve en creatieve bedrijven en de professionals die daar werken, leren maximaal te profiteren van de netwerkeconomie.’ En hoe dan? ‘Door erover te lezen, schrijven, spreken en adviseren.’

Ik ben een kenniswerker. Creativiteit, toegang tot relevante kennis en een goed netwerk zijn mijn belangrijkste instrumenten. Tenminste, dat heb ik voor mezelf zo benoemd. Steeds meer mensen bereiken het stadium dat ze een goed en overzichtelijk
profiel hebben, maar sociale media creëren pas echt waarde wanneer er sprake is van communicatie over en weer. Hierbij is het van belang te zorgen voor een voortdurende stroom van nieuwe informatie. Want dat is voor mij een van de twee belangrijkste ‘grondstoffen’. De andere is contacten. Dit zijn communicerende vaten. Interessante contacten leiden bijna altijd tot interessante informatie of weer nieuwe contacten. Andersom werkt het ook: als ik interessante informatie deel, trekt dat ook weer potentiële contacten aan.

Dit gedeelte schrikt vaak mensen af. Het lijkt al snel dat het vergaren van te delen kennis een extra dagtaak is. Bijna iedereen is
echter een bron van interessante informatie. Het is wel belangrijk dat je heel helder formuleert wat je expertise is. Om je te helpen om informatie uit allerlei verschillende bronnen te distilleren, kun je gebruik maken van allerlei tools. Ik streef ernaar meer kennis te delen dan te vragen. De informatie die ik deel komt grotendeels uit gesprekken die ik voer, boeken en artikelen die ik lees, seminars en congressen die ik bezoek of de interactie tijdens workshops, strategiesessies en presentaties die ik geef. Ook komt er veel inspiratie en kennis ‘binnen’ via allerhande weblogs en sites. Op mijn (Google)-startpagina heb ik daarvoor diverse rss-feeds samengebracht. Verder heb ik Google Alerts ingesteld op een aantal kernwoorden. Als deze woorden online voorbijkomen, ontvang ik een mailtje.

De belangrijkste instroom en uitstroom van contacten en kennis loopt via Twitter. Als ik behoefte heb om wat dieper in te gaan
op een onderwerp, doe ik dat via mijn blog. Content zoals video’s of presentaties deel ik via YouTube en SlideShare. Op Twitter volg ik vooral mensen die zich bezighouden met onderwerpen uit mijn ‘strategie’. Er zijn diverse zoekmachines voor Twitter
waarmee je op trefwoord kunt zoeken. In mijn geval zijn dat termen als ‘innovatie’, ‘sociale netwerken’, ‘online marketing’ en ‘strategie’. Uit de resultaten heb ik een mix van mensen samengesteld die ik ben gaan volgen, weer volgens de 80/20-regel. Het zijn voornamelijk mensen uit Nederland, maar ook een aantal internationale experts/ auteurs op de genoemde gebieden. Onderhand zijn het aardig wat mensen, maar met Tweetdeck en een handige indeling, kan ik er behoorlijk wat volgen.

Deze post is overigens direct een uitnodiging voor anderen om hun ervaringen en ‘strategieen’ te delen.

        

Begin dit jaar gaf ik een presentatie aan consultants over de mogelijkheden van social media. Op een gegeven moment ging het over weblogs en Twitter. Gepassioneerd deed ik mijn verhaal. Vooral over hoe je zo eenvoudig je werkzaamheden, inspiratie en expertise met anderen kunt delen. Mijn toenemende enthousiasme in het geven van allerlei voorbeelden had deels een averechts effect op de aanwezigen. Op sommige gezichten was spanning en onzekerheid te zien. De climax kwam toen midden in mijn betoog een deelnemer emotioneel uitriep: ‘Ik kan dit niet, dit gaat me niet lukken. Waar moet ik over schrijven? Ik ben helemaal nergens een inspirerende expert in. Geen idee waar ik het over moet hebben.’

Veel professionals staan onder druk. Accountant, trainer, advocaat, makelaar, notaris, docent, ze werden tot niet zo lang geleden
vooral gewaardeerd en beloond om hun kennis. Hoe meer kennis zij hadden, des te meer zij als expert erkend werden. Kennis werd daardoor het ultieme machtsmiddel. Decennialang is op allerlei manieren geprobeerd deze kennis juist tussen professionals te laten stromen, met behulp van intranetten, kennismanagementsystemen en wat al niet meer zij. Nagenoeg allemaal stierven deze initiatieven een stille dood.

Voor veel professionals voelt het werken met online sociale netwerken als het leren van een nieuwe taal. Waar te beginnen? Het begint met het besef dat een goed doordachte ‘strategie’ essentieel is. Zonder ‘strategie’ je op allerlei sociale netwerken begeven leidt zelden tot een bevredigend resultaat en mensen stoppen er dan al snel weer mee. Talloze LinkedIn-groepen liggen er verlaten bij en het aantal slapende blogs en Twitter accounts zijn ontelbaar. Natuurlijk is het goed om te experimenteren en gewoon zomaar te beginnen. Het is voor elke zichzelf respecterende professional zelfs een voorwaarde, maar vaak komen dergelijke ongerichte initiatieven al snel op een dood spoor. Je hebt dan behoefte aan een ‘strategie’. Dit moet geen langdurige proces te zijn, maar het niet doen leidt maar zelden tot succes.

Photo credit: http://www.flickr.com/photos/hikingartist/3000884576/

        

Deze week een start gemaakt met de research voor mijn nieuwe boek. Tijdens het schrijven van Connect! ben ik vooral gefascineerd geraakt in wat ‘connectivity’ betekent voor de manier waarop organisaties werken en de manier waarop er leiding gegeven wordt.

Sociale netwerken zoals Linkedin, Youtube, Hyves, Twitter, Facebook, etc zijn een mooie metafoor voor de ‘netwerkeconomie’. Hoewel de focus vooral op deze toepassingen ligt, ben ik er steeds meer van overtuigd dat het om de achterliggende stroming gaat. De overgang van het ‘industriele’ naar het ‘netwerk’ tijdperk.

Voor de opvolger van Connect! zoek ik naar voorbeelden van ceo’s, politici en professionals die zelf persoonlijk leiderschap tonen in dit ‘netwerk’ tijdperk. Alle bijdragen en suggesties zijn van harte welkom. Het is en blijft tenslotte een zoektocht.

        

Deze week las ik dat burgemeester en wethouders van de gemeente Dronten hebben afgesproken dat ze niet zullen twitteren. Aldus dit artikel zou bloggen dan verrassend genoeg wel weer mogen. Op dezelfde dag stuurde Kornelis Wetsema de weerslag van het interview dat hij en Menno Beker met mij hadden. Het zal opgenomen worden in hun boek ‘Raak’ waarin ze o.a. ingaan op de kansen van social media voor overheden. In afstemming met beide auteurs hier het interview als een soort van voorpublicatie. Reacties zijn welkom. Wellicht kunnen die nog meegenomen worden.

“Social media gaan 365 dagen per jaar door. Dan kun je niet even zeggen ‘ha er komt een nieuwe wijk, laten we via sociale netwerken eens even vragen wat de bevolking ervan vindt.’ Of: ‘er is sprake van een griepepidemie, we moeten nu wat met al die communities.’

Burgers gaan niet in een keer even meedoen, omdat de overheid daarom vraagt. Ik durf te zeggen dat 90% van de mensen helemaal niet na wil denken over van alles. De basis van dat probleem ligt in het gelijk stellen van social media aan crowd sourcing. Dat wordt steeds meer als één gezien en dat is natuurlijk helemaal niet zo. Heel veel dingen kunnen mij niet schelen, maar soms wil ik wel meedenken. Maar omdat nu steeds per project de middelen worden ingezet, mis je mij net die keer dat ik wel mee had willen doen.

Opvallend is dat je bij de overheid tot nu toe weinig initiatieven ziet, als we het hebben over social media gebruik. En dat terwijl politici juist heel actief zijn. Eindelijk eens een voorbeeld waarbij de politiek vooroploopt. De opdrachtgevers van de overheden zijn er dus wel druk mee bezig, maar het lijkt wel of men op ministeries met de handen in het haar zit. Dat zijn natuurlijk qua structuur nog enorm hiërarchische organisaties, terwijl een sociaal netwerk een platgeslagen pannenkoek is. En waar bij overheden vaak nog wordt gedacht aan social media als een van de campagne-instrumenten, moet ik zeggen, dat de politici die ik volg het niet alleen rond verkiezingstijd gebruiken. Er is ook veel interactie. Verhagen bijvoorbeeld reageert eigenlijk altijd, als je tenminste een normale vraag stelt. Maar ook een blog van een minister waarin hij aangeeft waar die mee bezig is en wat hem inspireert is toch hartstikke mooi.

Ik vind dat overheden continue bereikbaar moeten zijn. De dialoog met je aangaan. En niet alleen als het hun uitkomt. Ik ben daar allergisch voor. Je ziet het ook al mijlenver aankomen. Trouwens precies hetzelfde als dat ze in een keer op de markt staan tijdens de verkiezingscampagne. Het ligt er dan veel te dik bovenop dat ze iets van je willen. Ik woon zelf in Arnhem en ben best in allerlei zaken geïnteresseerd. Maar er wordt niet met mij gecommuniceerd. Ik heb een nee/nee sticker dus die vier pagina’s met gemeentelijke informatie in de huis-aan-huiskrant ontvang ik niet. Verder luister ik niet naar RTV Gelderland en die krant van de provincie gaat altijd linea recta bij het oud papier. Ik vind het arrogant van de overheid dat zij de media kiezen waar ik de informatie tot mij kan nemen. Dat is echt niet meer van deze tijd. Ik vind trouwens ook dat het bouwen van nieuwe communities steeds minder belangrijk wordt. Ik zit al in meerdere netwerken. Kom daar maar naar toe in plaats van als overheid weer iets nieuws te bouwen. Mensen zijn echt wel bereid deel te nemen, maar wel op basis van een relatie. Kijken naar wat je netwerken leuk vinden is dan wel heel belangrijk.

Een instantie die het in mijn opinie wel goed doet is Rijkswaterstaat. Ik stond laatst iets na tienen in de file op weg naar Amsterdam en tot mijn ergernis was de spitsstrook dicht. Dus ik zet een bericht daarover op Twitter met ‘#Rijkswaterstaat’. Kom ik om twaalf uur uit die vergadering heb ik op Twitter van Rijkswaterstaat een reactie dat dit op basis van richtlijnen is met een link naar de complete uitleg. Daar las ik een plausibel verhaal over geluidsnormen, wat ik mij helemaal voor kan stellen. Dus daar heb ik dan een goed gevoel over. Ze hadden natuurlijk ook heel Nederland een folder kunnen sturen om het uit te legen, maar ik denk dat dit effectiever en positiever werkt. Ik kies namelijk het medium en zij waarderen de communicatie. Zo hoort het. Soms is een beetje ondoorzichtigheid natuurlijk best makkelijk. Nu moet je alles uitleggen. Vroeger dan klaagde je in de kroeg over die spitsstrook en hoorden alleen je aanwezige vrienden ervan, maar nu leest iedereen natuurlijk mee. Een reactie werkt dan heel positief.

Overheden die overwegen sociale netwerken in te zetten, adviseer ik dan ook eerst eens te gaan luisteren. Begin nu niet gelijk met tetteren. Zo’n voorbeeld van Rijkswaterstaat geeft dat ook aan. Die luisteren en reageren. Ik stuur natuurlijk heel veel tweets ook over andere zaken die ik meemaak bijvoorbeeld hier in de gemeente, maar meestal hoor ik niets terug. Daaruit concludeer ik dan ook dat de meeste overheden niet luisteren. En het is door alle techniek heel gemakkelijk om in de gaten te houden of er iets over je gezegd wordt. Ik garandeer dat als je daarmee begint, je dingen hoort waarvan je denkt, daar moet ik wat mee. Gevolg is dat prioriteiten moeten verschuiven. Je kunt niet alles, dus je moet met iets anders stoppen of in ieder geval minderen.

Een voorbeeld dat dat goed illustreert, is dat van de luchtmacht. Die kwamen er achter dat er steeds minder bonnetjes uit de krant werden ingestuurd en dat het aantal reacties op de televisiecommercials daalde, maar dat er wel heel veel bezoekers kwamen op een luchtmacht-Hyvespagina kwamen. En die pagina was niet eens van de luchtmacht zelf was. Het roer voor personeelswerving is daar na veel interne discussies om en Hyves is nu het belangrijkste instrument. Om dat er door te krijgen is best lastig. Van alle traditionele instrumenten is al zo veel bekend en kun je aangeven wat het allemaal oplevert, terwijl de inspanning in sociale netwerken nog lastig meetbaar zijn. Maar je moet als overheid denk ik onderkennen dat dit voor je burgers steeds belangrijker wordt en dus niet meer te negeren is.

Kijk voor onze eigen organisatie maakten we tot voor kort iedere vijf jaar een strategisch plan. Nu ieder jaar. Kun je wel zeggen dat is lastig, maar ja de tijd is nu eenmaal zo. En welke medium je dan kiest maakt niet uit. Als Twitter over twee jaar niet meer zou bestaan, dan is er wel wat anders. Het gaat om die onderliggende stroom dat een gedeelte van de macht verschuift van overheid naar de burgers. Dat de hiërarchische structuren veranderen in netwerkstructuren. En onafhankelijk van welk medium, dat gaat gewoon door. Er wordt een heel andere manier van organiseren gevraagd. Dat zal zorgen voor een kanteling binnen het instituut overheid. Dat moet helemaal op de kop. Ik denk dat dat wel tien of twintig jaar duurt om weer helemaal in balans te komen.

Ook het fysieke netwerk blijft natuurlijk belangrijk. Zo sprak ik laatst een projectleider uit mijn eigen gemeente waarvan ik dacht. Man, wow, wat een bevlogen verhaal. Dat moet je op Twitter of via een Blog vertellen. Passie en authenticiteit zijn daar namelijk van levensbelang. Je hebt het dan over personal branding natuurlijk. Daar draait het ook om in social media. Wij hebben van de Baak ook wel een Twitteraccount, maar daarbij vraagt iedereen zich steeds af, wie houdt het bij? Met wie communiceer je? Ook dat is trouwens iets wat de overheid anders zou moeten doen. Als je informatie ontvangt namelijk weet je nooit van wie het komt. Ik zou ook geen wethouder bij naam kunnen noemen in mijn eigen stad. Dat is toch een slecht teken.

Mijn advies aan overheidsorganisaties is eigenlijk heel simpel. Inventariseer wie van je medewerkers actief is in sociale netwerken. Als je het landelijk gemiddelde aanhoudt van 30% weet je gelijk hoeveel mensen je dan te pakken hebt. Nodig ze allemaal eens uit voor een bijeenkomst. Gewoon ouderwets bij elkaar zitten. Praat met elkaar en probeer een beetje lijn te krijgen in wat ze doen. Verplicht niks maar vertel dat je het leuk vindt als zij ook eens iets over een project zouden twitteren. Een project waar ze met passie aan werken. Als een paar tientallen mensen dat zouden doen en de gemeente brengt al die tweets samen op een aparte website, noem ‘m bijvoorbeeld whatsgoingoninarnhem.nl, moet je eens zien wat een effect dat heeft. En natuurlijk moet je daar wat richtlijnen voor aandragen, maar stel niet te veel regels. Ga uit van het gezond verstand van je mensen. Je kunt bij wijze van spreken de standaard gedragsregels zo onder het kopieerapparaat leggen met daarbij de opmerking dat je niet alleen als privépersoon op het web aanwezig bent maar ook als medewerker van de overheid. Kom wel af en toe bij elkaar en geef feedback op dingen die heel goed gaan en ook op tweets van medewerkers die wat minder in de visie passen.

Bedenk wel dat het begint bij de top. Het college van B&W zou het goede voorbeeld moeten geven. De angsten dat je de controle kwijt raakt als je met social media begint, is onzin. Je zit zelf achter het toetsenbord en je bepaalt zelf wat je online zet. De ontwikkelingen gaan heel erg snel gaan en iedere dag dat je wacht om ermee te beginnen, wordt het meer en complexer. Bukken en wachten tot het over waait, heeft geen zin. Dat doet het namelijk niet.

photo credit: http://www.flickr.com/photos/sashawolff/3412379461/

        

De huidige digitale revolutie verandert alles. De manier waarop we werken, leren, samenwerken en leidinggeven. Het onderstaande interview over het ‘nieuwe leren’ en ‘nieuwe werken’ had ik enige tijd geleden met Cees van de Par, Director Public Sector Microsoft Nederland

Oude dogma’s
Volgens Van de Par bevinden we ons in een interessant tijdsgewricht. De manier waarop we werken en leren staat op het punt van grote verandering. In bijvoorbeeld het onderwijs zullen zich volgens hem de komende tijd grote veranderingen voordoen. “Het huidige onderwijssysteem sluit steeds minder aan bij de behoeften van een geheel nieuwe generatie die zich nu aandient. Jongeren, geboren vanaf begin jaren tachtig, zijn de eerste generatie die volledig opgegroeid zijn in de nieuwe digitale wereld.  Zij kunnen niet meer uit de voeten in een systeem dat gebouwd is op het top-down overdragen van kennis. De focus ligt op vakken en vaardigheden en het uiteindelijk behalen van een vastgesteld examen. Dit in plaats van een gerichtheid op de passie en talenten van mensen. Dit doodt de creativiteit en zorgt voor veel uitval. In de toekomst zullen we mensen niet enkel meer moeten opleiden voor een papiertje, maar hen ondersteunen om verantwoorde wereldburgers te zijn”.

De dogma’s zijn legio en gebaseerd op aannames uit een ander tijdsgewricht. Overleggen op een examen is bijvoorbeeld fraude. Zo hebben we dat afgesproken. Alsof het kunnen samenwerken geen belangrijke vaardigheid zou zijn. We zitten te veel vast in het huidige systeem dat vooral gebouwd is op het industriële tijdperk.”

Digitale natives
“Het zal bij kennisoverdracht steeds meer gaan om het faciliteren van het zelfstandig leerproces”, vervolgt Van de Par. “De rol van docent dan wel opleider zal daarmee drastisch veranderen. Van oudsher was er een duidelijke hiërarchie. Een partij had de kennis en bracht deze over op de ander. In deze digitale tijden wordt kennis steeds meer een vluchtig, overal verkrijgbaar goed. Waar kennis eerst een machtsfactor was, wordt het steeds meer een van de ingrediënten tot samenwerking. Het onderscheid tussen docent en leerling verdwijnt meer en meer. De zogenoemde ‘digitale natives’ wijzen ons welke weg te gaan. Voor hen is vertrouwen niet direct gekoppeld aan autoriteit. Zij vinden dat dat vertrouwen verdiend moet worden. Het is je niet gegeven door enkele de hiërarchische positie die je bekleedt. Durf, daar hoef je hen niet op te coachen, dat hebben ze van nature. Ze zijn met technologie opgegroeid, als ze technologie zien, zien ze alleen mogelijkheden. Ze ervaren veel minder beperkingen, dan oudere generaties. Zij zijn veelal thuis in een wereld waar wij ons als vreemden wanen. In het creëren van de aansluiting ligt een belangrijke rol voor opleidingsinstituten.”

Peer-to-peer leren
Naast vertrouwen en het tonen van durf zijn veiligheid, verbondenheid, persoonlijke groei, erkenning en zelfvertrouwen belangrijke elementen. Niet bij alle aspecten ligt een even duidelijke rol voor de opleider. Bijvoorbeeld verbondenheid ontstaat vooral via online netwerken. Zonder tussenkomst van een derde weten mensen elkaar te vinden en worden kennis en ervaringen uitgewisseld. Dit wordt ook wel peer-to-peer leren genoemd. In de VS bestaat al een online universiteit waar zich, zonder verdere tussenkomst van opleiders, 5.000 studenten verzameld hebben om elkaar te onderwijzen. Als opleider dien je wel aangesloten te zijn op dit soort ontwikkelingen. Het vergt een andere kijk op de eigen rol.

Volgens Van de Par wordt ook de rol van opleidingsinstituten subtieler. “Het zal meer gaan over het voorwaarde scheppend vermogen. Niet alles is door zelforganisatie te realiseren. Neem nu een aspect als veiligheid. Opleidingsinstituten kunnen daar een rol in spelen, denk bijvoorbeeld aan virtueel pesten. Ook zal er meer behoefte komen aan het duiden van kennis. Iedereen kan via Google aan nagenoeg alle kennis komen, alleen wat is de diepere betekenis van deze kennis? Hoe verhouden verschillende zaken zich al dan niet met elkaar? Er is wel coaching nodig op het creëren van een klimaat waarbinnen je kunt leren.”

Nieuwe werken
Naast het ‘nieuwe leren’ richt Microsoft zich ook heel gericht op het ‘nieuwe werken’. Diverse maatschappelijke ontwikkelingen zoals de almaar toenemende focus op het individu, de veranderende demografie en het toenemende belang van communities hebben impact op de manier waarop we werken. “Op het vlak van communities is enorm veel gaande. Er worden razendsnel communities gevormd. Bedrijven zien dat ook en denken er over na, hoe ze de kracht van hun klanten en medewerkers beter kunnen inzetten. Het zogeheten crowdsourcing”, stelt Van de Par. “Microsoft heeft dat gedaan bij de ontwikkeling van haar spelconsole de X-box. Alles is bedacht door een groep van hard-core gamers.”

Een dergelijke, op het oog relatief kleine ontwikkeling, heeft grote gevolgen voor de manier waarop men binnen bedrijven samenwerkt en hoe er leiding wordt gegeven. Het verandert potentieel de gehele organisatie. Dat merkt men bij Microsoft zelf ook.

Van de Par vertelt: “het ‘nieuwe werken’ wordt vaak gezien als enkel virtueel en online, maar dan heb je het mis. Het is een reis; er moet juist een balans zijn tussen de virtuele en fysieke wereld. Dat kun je niet kwantificeren, maar we wijzen mensen er wel op dat je een fysiek minimum moet hebben om een virtueel maximum te creëren. Hoe weet je nou als je mensen niet ziet ze wel werken vragen klanten ons soms. Mijn probleem in de dagelijkse praktijk is juist: stoppen ze wel met werken? Het samen met de medewerkers goed bewaken van hun werk/privé is een belangrijk gegeven bij het ‘nieuwe werken’. Dat doet een aanspraak op de stijl van leidinggeven, maar raakt ook aan je eigen ingebakken moraliteit. Als ik op vrijdagochtend met mijn vrouw boodschappen ga doen, heb ik een schuldgevoel. Als ik op zondag een presentatie voorbereid heb ik echter geen schuldgevoel ten opzichte van mijn gezin.

Nieuwe medewerkers zijn potentieel lost in je organisatie, daar moet je als leider voldoende stil bij staan. Anders maak je een schijnbaar fantastische omgeving voor de medewerkers terwijl je ze heel snel weer verliest omdat ze niet connected zijn”, aldus Van de Par.

Cees van de Par is sinds november 2003 verantwoordelijk voor de oplossingen die Microsoft in Nederland levert aan overheden, zorgaanbieders en onderwijsinstellingen. Cees is in zijn vrije tijd fan van het hockeyteam van zijn jongste zoon en golft, duikt en skiet graag.

photo credit: http://www.flickr.com/photos/olpc/2606362543/

        

Onderstaand de tekst van de mail die ik vandaag naar mijn collega’s van de Baak om op basale wijze het nut van sociale netwerken (voor kennisintensieve) organisaties uit te leggen. Voor de intensieve gebruikers van sociale netwerken meer dan bekend, maar voor veel professionals nog vaak onbekend blijkt me steeds weer. Wellicht kun je er je voordeel mee doen in de eigen organisatie. Aanvullingen zijn welk0m in de ‘comments’.

“Regelmatig word ik gevraagd of we (online) sociale netwerken kunnen gebruiken voor allerhande zaken. Werven van stagiairs, het (last minute) vullen van een programma, het vinden van sprekers, ingangen voor acquisitie, etc. Nu kan de inzet van Linkedin, Facebook, Hyves, Twitter, etc. in veel van deze gevallen zorgen voor spectaculaire resultaten. Ik sta er nog steeds versteld van wat er te regelen valt in enkele uren, soms zelf minuten, wat je anders dagen regelen, zoeken en bellen zou kosten.

Echter er zijn een aantal bepalen factoren voor succes welke ik graag uit mijn eigen ervaring met jullie deel.

Communicatie ipv marketing:
Sociale netwerken zijn GEEN marketingkanaal. Althans niet in de zin dat je er enkel ‘aankondigingen’ mee over de bühne brengt. Het is een communicatiemiddel voor mensen van vlees en bloed. Dit is ook een van de redenen waarom het niet in de meeste gevallen niet aan te raden is om een account te maken voor een programma cq. event en daar dan statische mededelingen mee te doen. Mensen staan centraal. Uiteraard kun je vanuit een persoonlijke profiel je betrokkenheid bij de Baak en specifieke events kenbaar maken. Dit versterkt juist het netwerkeffect omdat er dan een ‘web’ aan relaties ontstaat. Echter de insteek is: conversatie. Stel vragen, reageer, discussieer, etc. Dit valt dus ook niet aan een social media/marketing/web- afdeling te delegeren. Het is/wordt steeds meer een onderdeel van je vakmanschap als professional.

Wederkerigheid
Social netwerken zijn GEEN Google. Hoewel de bereidheid om te helpen in deze netwerken erg hoog is, gebeurt dit uiteindelijk wel op basis van wederkerigheid. Om te beginnen dient de ‘vrager’ ook zelf beschikbaar te zijn (dus ook een profiel te hebben) om anderen te helpen. Dit ‘helpen’ kan op verschillende manieren. Bijvoorbeeld door het zelf (reactief) beantwoorden van rechtstreeks gestelde vragen. Proactief kan dit ook door bijvoorbeeld bepaalde keywords in online discussies te volgen en waar aan de orde er op in te springen en kennis en contacten te delen. Indirect leidt dit op termijn tot veel goodwill en daardoor weer de toegang tot meer en betere content en contacten. Tara Hunt beschrijft dit effect in haar aanbevelingswaardige boek ‘ The Whuffie Factor‘. Whuffies zijn een metaforische munteenheid die de hiërarchie in sociale netwerken bepalen. Te vergelijken met de ‘emotionele bankrekening’ waarover we het vaak hebben in onze programma’s. Via sites als bijvoorbeeld www.twittergids.nl zijn per thema/onderwerp de professionals te vinden gerangschikt op mate van ‘Whuffie’. Dus kijk daar zelf eens bij de zoektocht naar bijvoorbeeld een spreker. De ‘ranking’ komt namelijk door ‘peer-to-peer’ beoordeling tot stand en is daardoor erg accuraat.

Een andere krachtige manier om de ‘Whuffie-balans’ te verhogen is het delen van content. Dit kan oa door een voorselectie te maken (voor de mensen in je netwerk) op binnenkomende informatie. Elke professional zou ik hierbij aanraden om een Igoogle pagina aan te maken met daarin de voor hem of haar relevante kennisbronnen (RSS-feeds). Al snel is dan het bijhouden van veel vakliteratuur en managementboeken niet meer nodig. Ook vanuit relatie-en accountmanagement is dit een onmisbare tool. De andere optie is het verspreiden van eigen (bestaande) content. Social netwerken kunnen ingezet worden om extra mensen te trekken naar column, artikel, etc. Ook hier ontstaat dan weer een web aan verbindingen. Via bijvoorbeeld Twitter is (met enige inspanning en een substantieel netwerk) door één  professional een bereik te creeren van enkele tienduizenden mensen. Let wel: op één enkele dag. Als ik het wel heb bezoeken er per maand een kleine 30.000 mensen de Baak website. Stel je dan een (Baak) netwerk voor waarin bijvoorbeeld 40 van onze professionals op deze manier opereren. Dit zou op maand basis het bezoekersaantal aan onze website in het geheel doen verbleken. Veel freelancers zijn zich in zeer rap tempo op deze manier aan het organiseren met een impact die die van onze organisatie verre overstijgt.

Persoonlijke betrokkenheid
Via mijn netwerk kan ik vrij makkelijk, om maar een actueel voorbeeld te noemen, studenten in/van de Baltische staten bereiken. Want wat wil het toeval: ik heb daar een verbinding mee aangezien een van mijn voorvaderen eeuwen terug daarheen getrokken is. Om deze familiegeschiedenis verder uit te zoeken ben ik actief in een aantal communities gericht op deze landen en voila: drie potentiële stagiairs. Nu zou dat wellicht zonder deze link ook gelukt zijn, maar meer tijd en “Whuffie’ gekost hebben. Wat ik er mee wil illustreren is wederom dat het geen ‘jukebox’ is die na inwerpen van een muntje automatisch met een resultaat komt. Ook een van de redenen waarom het lastig is om anderen jouw specifieke vraag in hun netwerk te verspreiden. Het is van belang dat de persoonlijk link met de vraag/het thema duidelijk is voor de community.

Dit zijn zo even een aantal die je kunnen helpen bij het verhogen van je effectiviteit als professional en die van de organisatie als totaal. Een aantal van onze collega’s geven praktische ondersteuning bij het opzetten van de diverse instrumenten en vooral ook het bepalen van je eigen strategie.

Mocht ik van mijn kant je ergens bij kunnen helpen, dan hoor ik het graag.

Groet,
Menno”

        

Een paar jaar geleden verscheen er in sommige organisaties een nieuwe functie: de ‘Chief Experience Officer’ ofwel de CXO. Fast Company schreef er in 2006 al een artikel over. Het belangrijkste citaat:” business strategies centred on the holistic design and delivery of total customer experiences consistently create  superior value”. De komst van de CXO markeerde definitief de overgang van de consumptie naar de experience economy. Toegevoegde waarde werd niet (alleen) meer bepaald door praktische functionaliteiten van product of dienst, maar vooral door de ervaring die het creëerde bij de consument.

Voor bijvoorbeeld bankproducten was een kantoor met balies niet meer afdoende, massaal werden deze verbouwd tot halve grand cafés waar men zich, achter een ‘glossy’ nippend aan een Cappuccino, zat te ergeren aan de lange wachttijd. De ‘disneysering’ rukte op. Onder het mom: “koffie drink ik liever in mijn stamcafé” schreef ik er toen al een blogje over.

De gecreëerde ervaringen moeten natuurlijk wel over de bühne gebracht worden. Waarop dan de inzet van massa communicatie volgt. Bij elk 30-seconden spotje denk ik dan weer aan de woorden van Yves Behar: “Advertising is the price companies pay for being unoriginal.”

En nu betreden we het tijdperk van de ‘people-economy’ waarbij de identiteit (en dus waarde) bepaald wordt door relaties. Voor het leggen van relaties komt het aan op conversaties en co-creatie. De klant weer aan het stuur. Onechtheid werkt niet meer. Zoals een student mij ooit zei: “waarom toch al die reclame? Onze generatie heeft een heel goede ‘bullshitradar, dat is zonde van het geld”.

Vooralsnog zetten de meeste bedrijven de ‘modus operandi’ voort. Het blijft zenden, maar nu via ‘nieuwe’ kanalen zoals Twitter en Facebook. Let wel: niet met elk merk wil ik een conversatie. Net zoals ik niet bij elke aankoop een ‘experience’ wil. Maar bij zaken die er toe doen wil ik dat wel. Een bedrijf als Apple heeft geen klanten, maar vrienden. En zoals het goede vrienden betaamt, zijn ze vaak aardig, regelmatig kritisch, soms zelfs irritant, maar uiteindelijk wel bijzonder toegewijd.

Na een periode van primaire focus op ‘shareholders value’, ‘return on investment’ en ‘cost cutting’ zou het mooi zijn als er naast de Chief Financial Officer een nieuwe CFO zijn/haar intrede doet binnen bedrijven: de Chief Friendship Officer.

photo credit: http://www.flickr.com/photos/tonythemisfit/2297598714/

        

Hammy the Hamster Goes Organic

Geweldige YouTube actie van TheCooksDen.com. Met minimale middelen een publiek van meer dan 800.000 mensen bereiken.

        

Met dank aan de mannen en vrouwen van Lost Boys deze mooie kerstgroet.

Experience Mobile Mobile from James Théophane Jnr on Vimeo.

Share this Post[?]

        

]]>