In de trein bel ik niet. De telefoon staat op stil, ik luister eventuele binnenkomende gesprekken af op de voicemail en bel dan na aankomst terug of stuur tijdens de reis een sms of mail.
Nu zijn mijn telefoongesprekken niet zo bijzonder dat ze vertrouwelijk gevoerd moeten worden, ik kies vooral voor deze manier omdat ik anders toch het idee heb dat ik anderen ‘stoor’ met mijn een-op-een gesprek. Dat is een persoonlijke afweging. Net zoals die gemaakt wordt door de mensen die het wel doen. Ik heb daar dan ook geen enkel probleem mee, laat staan een moreel oordeel over. Daarbij kan ik er voor kiezen om in een stiltecoupe te gaan zitten. Bellen of niet bellen in de trein; het is mij om het even. Zolang ik er maar een keuze in kan maken.
Een interessante parallel doet zich voor op Twitter waar je er voor kunt kiezen om een bericht, of aan al je followers te sturen, of aan een enkel iemand (een direct message = DM). Twitter zelf stelt daar geen ‘norm’, want beide mogelijkheden worden aangeboden. Net als in de trein, zijn er twee mogelijkheden die je naar believen kunt gebruiken.
Mij is het volstrekt om het even. Ik volg mensen die voortdurend onderlinge conversaties verzenden in de trant van “Ja”, “Nee”, “Zie je straks”, etc. Meestal is de context me volstrekt onduidelijk, maar amusant is het vaak wel. Anderen stellen me publiekelijk vragen en antwoorden dan weer per DM terug. Nog weer anderen vragen nooit wat en ‘zenden’ vooral en zo zijn er talloze varianten. Ik had daar voor mijzelf ook een aanpak in gekozen vergelijkbaar met zoals ik dat in de trein doe.
Dat maakt Twitter voor mij ook zo interessant. Het is een ‘social’, maar tegelijk ook heel persoonlijk medium. Met voor iedereen tot op grote hoogte de vrijheid om zelf naar eer en geweten in te vullen hoe er mee om te gaan. En uiteindelijk is er natuurlijk ook altijd nog de follow/unfollow knop.
Wat me echter intrigeert is het bestaan/ontstaan van een soort ‘Twitter-burgerwacht’. Ik wil me niet naïever voor doen dan ik ben, maar ik was toch redelijk verrast door de soms scherpe meningen die gepaard gaan bij bovengenoemde afwegingen. Er leven blijkbaar bij een aantal mensen sterke gedachten over hoe Twitter wel en niet te gebruiken. Waarbij sommigen zich dan ook nog geroepen voelen om anderen daar publiekelijk op ‘aan te spreken’.
Begrijp me goed, ik ontvang met plezier feedback op wat ik doe of nalaat en leer graag bij. Een beetje dikke huid hebben hoort er natuurlijk ook gewoon bij en van een kritische blog val ik ook niet direct van de stoel. Tegelijk hoop ik van harte dat we het elkaar gunnen om een invulling te kiezen die ons past. Niet zozeer voor mezelf, maar wel voor hetgeen waar Twitter wellicht voor staat: ‘Verbondenheid in Vrijheid’.
Share this Post[?]
{ 2 comments… read them below or add one }
Menno, mooi stuk en geeft ook goed inzage in jouw belevingswereld, normen en waarden en gebruik van media. Twitter staat voor jou verbonden in vrijheid, sommigen zien dat wellicht anders?
Ik ben het ook met je eens dat de ja’s en nee’s wellicht niet allemaal publiekelijk hoeven maar als het gaat om zakelijke discussies geloof ik in het delen en openheid. Mensen kunnen altijd getriggerd worden om op basis van een paar woorden verder te kijken en het voordeel is dat twitter die dingen dan ook opslaat (al is het tijdig). Ik kreeg bijv. n.a.v. deze tweet
(ik gooi hem even als screenshot omdat twitter alles tijdelijk publiek inzichtelijk houdt) een aantal reacties van mensen (helaas DM) wat dan weer de aanleiding was voor dat kritische blog waar je aan refereert. Ik ben blij dat jij die dikke huid hebt net als anderen want de discussie die er uit is ontstaan vind ik heel waardevol en ook sociaal! Thumbs up!
Menno, jouw stukje intrigeerde mij ook meteen. Geen echte moraal, wel even om bij stil te staan. Vrijheid in gebondenheid. Dat is een sterke. Maar waar wordt die gebondenheid door bepaald. Door het medium zelf of door de outside. Hoe vrij is een twitteraar werkelijk. Kan een publiek persoon vrij uit twitteren? De zelfstandige die is duidelijk, maar de werknemer of diens werkgever. Hier komen al aardig weer grenzen in zicht. Twitter is bij uitstek, overigens net als bloggen, of Hyven, een mogelijkheid van vrije uiting en als je niet wilt lezen dan lees je niet of unfollow. Maar toch? Hoe vrij is vrij. Als gebruikers van Twitter het beleven zoals jij blogt dan is inderdaad vrij is vrij voor allen.