De gevangenis van het industriele tijdperk deel 2

Eerder schreef ik een post over de afnemende toegevoegde waarde die bedrijven bieden aan werknemers. Nu schrijf ik dit zo even op, maar het idee dat bedrijven er (mede) zouden zijn om werknemers te faciliteren in hun werk en ontwikkeling is voor velen nog ketterij in de industriele leer’. Zelf heb ik die ervaring van de afnemende toegevoegde waarde van een werkgever ook. Toen ik in 1998 in dienst kwam bij mijn toenmalige werkgever, werd ik, als onderdeel van het arbeidsvoorwaardenpakket, verblijdt met een heuse laptop. Het stond nog net niet boven aan het lijstje in het contract, daar stond het salaris, maar direct daaronder stond het: "Medewerker wordt voorzien van laptop".  Ik weet het nog goed: een tikje gespannen ging ik in een achteraf gebouwtje bij de afdeling ICT mijn nieuwe aanwinst ophalen. In mijn herinnering een geweldig mooi apparaat. Natuurlijk in een grote partij gekocht en daarmee voor een prijs waar je als particulier toch echt geen laptop voor kon kopen. Ik was dan ook oprecht blij dat het bedrijf op deze wijze investeerde in mij als medewerker. De eerste ‘mobiele telefoon’ van de zaak, rond 2002 bij een andere werkgever, leidde tot datzelfde gevoel. Mijn werkgever had de (inkoop)macht om mij als werknemer te voorzien van laptop en mobiele telefoon, die ik zelf gezien de hoge kosten niet zo snel zou aanschaffen. Het bovenstaande is wellicht voor veel mensen herkenbaar en staat in schril contrast met de huidige situatie. Laat ik weer mijzelf als uitgangspunt nemen. Ergens in 2008 kocht ik prive een laptop omdat het bedrijfsexemplaar, ondanks tussentijdse vervangingen, behoorlijk verouderd aandeed. Vervelender was het feit dat ik er zelf niets op kon installeren en voor elk programma buiten het standaardpakket toestemming diende te vragen. Daarbij kwam nog de handicap van de schijfbeveiliging die na een half uur toetsenbordinactiviteit automatisch geactiveerd werd, wat niet bepaald handig was bij het geven van een presentatie. Het mogen kleine, opzichzelfstaande voorbeelden lijken, maar bij elkaar opgeteld vormen ze een duidelijke aanwijzing voor de machtsverschuiving die nu plaatsvindt van organisaties naar individuele kenniswerkers. En diezelfde organisaties reageren daar nog maar heel beperkt op, terwijl de noodzaak daartoe met de dag groeit. Inmiddels staan we namelijk met ten minste een been in de netwerkeconomie’, door mij ook wel de Connected wereld’ genoemd, terwijl velen van ons nog blijken vast te zitten in de ‘industriele gevangenis’. Photo Credit: M&C Saatchi, Kuala Lumpur, Malaysia