"Wellicht moeten we onze medewerkers weer meer als mens gaan behandelen"

Na lang nadenken ontglipte deze zin aan een CEO die ik enige tijd geleden interviewde. We spraken over welk type leiderschap er de komende tijd nodig was om 'zijn' bedrijf te laten overleven. Ik keek langs hem heen naar buiten: het was asgrauw en het miezerde. Echt op een lijn leken we niet te komen. Veel bedrijven verkeren dan ook in een regelrechte leiderschapscrisis; al zijn de gevolgen (nog) niet direct voelbaar. In wezen zijn de basiskarakteristieken van een goede leider in de laatste decennia ook niet veranderd. Het gaat nog steeds om kunnen luisteren, inspireren, vertrouwen geven enzovoort. De wereld om ons heen is echter wel heel erg veranderd, en organisaties hebben daar nog maar nauwelijks een antwoord op. Elk tijdperk vraagt om een eigen leiderschapsstijl. Op het moment zitten we met een mismatch: we leven in een netwerkeconomie, maar de heersende leiderschapsstijl is nog geworteld in het industri«le tijdperk. In hoog tempo ontstaan wereldwijde netwerken van contacten en kennis, en het verbinden, selecteren, duiden en verrijken van die netwerken vergt een volstrekt andere vorm van leiderschap dan we nu kennen. Er gaan dan ook steeds meer stemmen op dat het zo niet verder kan. Hal Varian van Google benadrukt dat visie steeds belangrijker wordt: ‘Het grote verschil is dat door de snelle ontwikkeling van technologie bestuurders besluitvaardiger moeten zijn.’ Om een persoonlijke visie te hebben moet je inhoudelijk verstand hebben van je product of dienst. Tot nu toe worden professionals vaak aangestuurd door managers die zelf niets maken of inhoudelijk toevoegen. In een opgebroken industrieel proces was dit geen probleem, maar in een Connected wereld zal de behoefte aan dat soort managers drastisch dalen. Uiteindelijk zal het neerkomen op leiderschapskwaliteiten waarbij de kracht om te verbinden centraal staat. Het faciliteren van de 'integratie' van mensen, informatie en communicatietechnologie.