Waarom management development vaak niet werkt

Van oudsher is leidinggeven het hoogst haalbare: de droom van menig werknemer. Bijna alle management developmenttrajecten (md-trajecten) die ik de afgelopen vijftien jaar voorbij heb zien komen, waren gebaseerd op het verticaal stijgen. Deze ambitie heeft allerlei negatieve effecten. Om te beginnen leidt het tot hevige concurrentie, want er zijn in de top van de piramide nu eenmaal minder plekken te vergeven dan in de basis. En de promotie wordt steeds belangrijker en de strijd verbetener, want de stijging in rang dient gelijk op te gaan met het stijgen van de leeftijd. Leiderschap is voor veel mensen nog steeds hetzelfde als senioriteit. Een stijging in de hierarchie wordt gekoppeld aan een hogere beloning, en dat samen is voor veel mensen nog steeds het ideale plaatje. We zijn dus in een situatie beland waarbij leidinggeven het hoogste doel geworden is in plaats van een middel om een doel te bereiken. En er is navenant veel aandacht voor de genoemde md-trajecten; het is al een eer wanneer je daarvoor geselecteerd wordt! Na verloop van tijd blijkt het vaak een desillusie te zijn, als duidelijk wordt dat je daarmee ook niet echt verder komt omdat, zoals gezegd, het aantal beschikbare plekken in ‘de top’ schaars is. Organisaties doen er dan ook goed aan om hun management- en leiderschapsontwikkeling veel meer horizontaal te organiseren en als onderdeel van de taken van een professional. Niet zozeer gebaseerd op het al dan niet bereiken van de, hoe hoger in de piramide des te schaarser wordende, topposities, maar op de ontwikkeling van collectief leiderschap.