We heffen de standaard maandagochtend-vergadering per direct op!

sprak eens de directeur van een organisatie waarvoor ik werkte. "Mochten zaken echt uit de hand blijken te lopen, dan pakken we het gewoon weer op". Hoewel de initiele vertwijfeling groot was heeft de bewuste standaard vergadering nooit meer plaatsgevonden. Een lesje doorbreken van vaste patronen waarvan de meerwaarde niet of nauwelijks nog te achterhalen is, maar waar we onder de macht der gewoonte toch vaak mee door gaan. Net zoals we ook nog onze vakantie vooral in de zomermaanden dienen op te nemen omdat dat ooit handig was om extra (kinder) handen beschikbaar te hebben om de oogst van het land te halen. Waarom is het zo moeilijk om dat achterhaalde patroon te doorbreken? Veelal komen ze voort uit het industri«le tijdperk. Een model gebaseerd op controle en sturing. Controle en sturing zijn zeker zinvol in een volgordelijk en industrieel proces. Echter, wanneer ze toegepast worden op professionals hebben ze een slopende werking. We leven inmiddels in een dynamische, niet-lineaire en niet of nauwelijks te sturen wereld, desondanks zijn bijna alle huidige organisaties nog steeds op het industriele model gebaseerd. Waarom moeten we dan iedere maandagochtend vergaderen? Professionals hoeven niet meer op deze manier ‘gemanaged’ te worden. Overleggen kunnen vaak prima via Skype of een andere videoconferencingtool gehouden worden, zonder dat men fysiek bij elkaar zit. Waarom zouden we nog proberen informatie in het interne kennismanagementsysteem te vinden als je het ook, en sneller, kunt vinden door een vraag te stellen op Twitter of Quora? Hier stuiten we op een fundamentele verandering van paradigma: in het industriele tijdperk waren werknemers radertjes in een groot geheel, een klein onderdeel in een lineair proces. Het belang van de onderneming stond voorop, arbeid was een productiemiddel en elke werknemer inwisselbaar. De productiemiddelen, waaronder dus ‘arbeid’, moesten zo effici«nt mogelijk georganiseerd en bestuurd (gemanaged) worden. Daarbij werd op input gestuurd: je werkt tussen die en die tijden, je gebruikt deze en deze materialen, doet het in die en die volgorde enzovoort. Informatie was kostbaar en ontoegankelijk en daardoor slechts voor een kleine groep beschikbaar. In de 19de en 20ste eeuw hadden organisaties het doel om voorraden te verwerken tot eindproducten, maar sinds de digitale revolutie’ (circa 1990 tot heden) staan kennis en idee«n centraal. Passie en betrokkenheid van werknemers zijn hiervoor de brandstof. Tel daar de voortschrijdende individualisering bij op en je beseft dat die werknemers minder en minder inwisselbaar zijn geworden, en hun netwerk een vitaal onderdeel is van hun meerwaarde voor de organisatie. Photo credit: http://www.flickr.com/photos/mattchang/3457255/