Social media als 'excuus-truus' ?

Het is een onmogelijke draai om bij de aanmeldzuil’ te komen. Ik schaaf dan ook met mijn rechterbumper langs een strategisch opgesteld paaltje. Getuige de vele lakresten ben ik niet de eerste. Ik sta dus half gedraaid voor een stalen rolluik dat de garage afsluit. Raampje open…, verdorie wat zit die bel onhandig. Zal deels aan mijn beperkte lichaamslengte liggen, maar er is ook niet al te lang over nagedacht. De zoemer gaat. Ik wacht 10, 15, 20 seconden. Ik druk nog eens. "“Ja?"” klinkt een barse mannenstem. “Uh, is dit bedrijf X?” “ja!” “ah, goed: ik ben Menno Lanting en ik kom voor mevrouw Y”. Wederom een ruime stilte. “U staat niet op de lijst!” klinkt het dan weer blikkig uit het speakertje. Al hangend uit het autoraam sputter ik tegen: “maar mevrouw Y zou me aanmelden…”. Achter mij voltrekt zich een complete parkeerchaos in verband met wegwerkzaamheden. Ik opteer toch graag voor mijn plekje binnen. Niet op de lijst, dat heb ik dan weer. “Weet u het zeker? Ik ga zo te laat komen”. Weer stilte. “Wat was uw naam?”. Mijn naam was en is Lanting”. Er staan onderhand vier auto’s achter mij te wachten en ik ben uitgestapt om wat makkelijker in de paal te kunnen praten. Met ‘boze agent’ intonatie hoor ik vervolgens: “U staat op de verkeerde lijst!”. “Sorry”, mompel ik laf en totaal onnodig, maar in de hoop om het proces toch wat te bespoedigen. Ik hoor een onderdrukte zucht en dan bast het“…parkeren op plek 412!”. Het hek blijft echter hermetisch gesloten en ik bel maar weer aan. De man in de auto achter mij schudt moedeloos zijn hoofd om een dergelijk lastige bezoeker voor zich. Zonder verdere tekst schuift het hek nu toch ineens open. Snel erin voordat men zich wellicht bedenkt. 80% Van de parkeerplaatsen is leeg. Plekje nummer 412 bevindt zich echter op de verste afstand naar de lift. Voor de lift nog een deur met intercom. Nu toch wat krap in de tijd bel ik daar weer aan. “Ja?” klinkt naar mijn stellige overtuiging dezelfde mannenstem als net. “Ja hallo, mag de deur open?”. Wederom een oorverdovende stilte. De rode vlekken beginnen nu echt op te trekken in mijn nek. “U bent?”. “Lanting, van daarnet….Lanting!”. De lift blijkt buiten werking en ik snel de designtrappen op. Een man en vrouw in bedrijfsuniform achter een balie, schuin met de ruggen naar mij toe, turend naar een monitor met daarop naar ik meen beelden van aanmeldzuil, parkeergarage en deur bij de lift. Geen reactie als ik me voor de balie opstel. “Dag dame en heer, ik kom voor mevrouw Y", neem ik dan maar het initiatief. De vrouw maakt haar ogen los van de monitor en reikt met grimas naar een dikke ordner. Na eindeloos bladeren: “u zei mevrouw Z?”. Nee, mevrouw Y…., weet u wat ik bel haar zelf wel dat ik er ben”. Wat nog niet mee valt, want door de stalen constructie is het mobiele signaal heel zwak. Bij de glazen pui gaat het beter. Nog wat later sta ik met mevrouw Y in zaal A, nog op tijd om de workshop verder door te nemen. Dit zelfde bedrijf spendeert miljoenen euro'’s aan marketing om nieuwe klanten binnen te halen. Met op Foursquare, Facebook, Twitter en Hyves een profiel, geoliede webcare afdeling en kekke social media wervingscampagne. Ik hoop, maar vrees anders, echt op een eenmalig blunder. Anders zou ik zeggen: bekijk het met je social media campagne en 30 seconden spot en ga eens undercover bij je eigen bedrijf op bezoek. Ps: bovenstaande ervaringen heb ik met het bedrijf in kwestie gedeeld. Foto: alborzshawn